در یک شب مارس در سال ۱۹۶۴، ۳۷ همسایه در کوئینز نیویورک، شاهد قتل وحشیانه کیتی جنوویز هستند. هیچ‌کدام از آن‌ها اقدامی نمی‌کنند یا با پلیس تماس نمی‌گیرند. فیلم «۳۷» داستان چند تن از این افراد و رویدادهایی را روایت می‌کند که منجر به شبی شد که آن‌ها به شکلی توجیه‌ناپذیر به عنوان تماشاچیانی منفعل باقی ماندند. این فیلم تصویری متقاعدکننده از یک محله در حال تغییر و دورانی است که با نژادپرستی، جنبش حقوق مدنی و تحولات سیاسی شناخته می‌شود. واقعه واقعی که الهام‌بخش داستان این فیلم بوده، به عنوان نمادی از لحظه‌ای که آمریکا معصومیت خود را از دست داد، یاد می‌شود. کارگردان، پوک گراستن، در اولین تجربه فیلم بلند خود، با هدایت ما به درون یک ساختمان آپارتمانی که نماد یک شکست جمعی می‌شود، سرنوشت‌ها، رویاها و درگیری‌های خانوادگی مختلف را به زیبایی به هم پیوند می‌زند.